Επέστρεψε ο Spider-Man

Κάθε φορά που βλέπω τον Spider-Man οπουδήποτε, γίνομαι εκείνο το παιδί με τις αφίσες στο δωμάτιο του να τον δείχνει να πολεμάει τον Green Goblin ή τον Venom (τις έχω ακόμη).

Οι φορές που έχω δει τις ταινίες είναι άπειρες και αντίστοιχος ο χρόνος που έχω αφιερώσει στα comics.
Η κορύφωση της εμπειρίας μου με τον Spider-Man πρέπει να ήταν στην πρεμιέρα του No Way Home. Έχοντας κλείσει με τους φίλους μου τα τελευταία εισιτήρια που βρήκαμε, παρακολουθήσαμε μια καθηλωτική ταινία με ένα ολόκληρο σινεμά να τρίζει όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή ο Andrew Garfield και ο Tobey Maguire, κάτι που δεν θα το αισθανθεί κανένας που δεν είχε δει την ταινία την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας της. Δεν ξέρω αν ήταν νοσταλγικοί οι λόγοι που μου άρεσε η ταινία (αυτό ήτανε), αλλά έμεινα ακίνητος να κοιτάω τα credits για ώρα και ΟΧΙ επειδή περίμενα post-credit scene.

Την είδα συνολικά 3 φορές στο σινεμά.

Αυτά τα λέω για να καταλάβετε περίπου πόσο σημαντικός είναι ο χαρακτήρας για μένα. Η αλήθεια είναι ότι το MCU με έχει κουράσει πολύ και ήταν ένα ανάλαφρο νέο το ότι η νέα ταινία θα έμενε σε street-level crime για πρώτη φορά μετά τον -καλύτερο κατ'εμέ Spider-Man- Andrew Garfield.

Έκλεισα, λοιπόν, εισιτήριο για την νέα ταινία, έβαλα τις κάλτσες με τον Spider-Man και πήγα να την δω.

Η ταινία ήταν ευχάριστη, επιτέλους επέστρεφε ο Spider-Man της γειτονιάς μας, χωρίς διαγαλαξιακούς εξωγήινους που θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο. Είχες έναν τύπο στα 20s του να παλεύει με την καθημερινότητα, να δυσκολεύεται στα ερωτικά του, να προσπαθεί να κάνει χιούμορ και να είναι just a normal dude. Απλά με υπερδυνάμεις. Ήταν ό,τι πιο κοντινό στον Andrew Garfield μπορούσε να μου δώσει η Marvel και το εκτιμώ.

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ SPOILERS

Παρ'όλα αυτά, σαν story μπορώ να πω ότι αισθάνθηκα μια μικρή απογοήτευση, ίσως γιατί περίμενα περισσότερα από άποψη πλοκής. Αισθάνθηκα ότι πολλά πράγματα έμειναν χωρίς εξήγηση και έγιναν βιαστικά, έχοντας παράλληλα έναν κακό που χτίζεται, χτίζεται, χτίζεται, απλά για να μην καταλήξει κάπου και να μην γίνει σοβαρή μάχη. Ένιωθα σαν μια ακόμα Marvel ταινία που εισάγει χαρακτήρες για να χρησιμοποιηθούν στα big event της. Νομίζω εκεί ξεκίνησε να με απογοητεύει περισσότερο, ενώ είχε potential να βγει κάτι υπέροχο.
Αν άλλαζαν τον villain με κάποιον καθαρά αντίπαλο του Peter, η ταινία για μένα θα έπιανε την πρώτη θέση των ταινιών του Tom Holland-era.
Να πω, βέβαια, ότι τα crossovers ήταν υπέροχα και ο Punisher έδωσε ρέστα. Επίσης, ΝΑΙ ρε φίλε, οργανικοί ιστοί επιτέλους.

Κλείνοντας να πω ότι η κριτική που βάζω στην ταινία είναι ενδεικτική. Για μένα ακόμα και η χειρότερη ταινία Spider-Man παίρνει Άριστα γιατί δεν μπορώ να βάλω κάτι λιγότερο σε αυτόν τον χαρακτήρα.
Όποτε τον βλέπω αισθάνομαι το παιδί με την μάσκα που προσπαθούσε να πετάξει ιστούς στον τοίχο του.